فرصت هایی برای گفتگو ایجاد کنید


عصر ایران – سخنگوی دولت روز دوشنبه برای شنیدن سخنان و مطالبات دانشجویان معترض به دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی رفت و با آنان گفت‌وگو کرد.

این دومین حضور علی بهادری جهرمی در دانشگاه ها پس از ناآرامی های اخیر است. در هر دو حضور، تعداد زیادی دانشجو با شعارهایی علیه وی مانع از گفتگوی دو طرفه شدند.

در این زمینه توجه به نکات زیر ضروری است:

۱ – عصبانیت دانش آموزان قابل درک است. به گفته آنها، رئیس جمهور فعلی در انتخاباتی بدون رقابت پیروز شد و در یک سال گذشته برخلاف وعده های خود عمل کرده است که از جمله آن می توان به تداوم کاهش ارزش پول ملی، بن بست مذاکرات هسته ای، انتخاب دولتمردان از دایره محدود و اخیراً محدودیت های اینترنتی اشاره کرد.

همچنین رفتارهای ناشایستانه و حقیرانه ای که در یک ماه گذشته برای دانش آموزان رخ داده است، آتش این خشم را بیش از پیش شعله ور کرده است.

بدیهی است وقتی نه رئیس جمهور با دانشجویان می نشیند و نه وزرا به حرف آنها گوش می دهند، وقتی یکی از اعضای دولت را از نزدیک می بینند تمام عصبانیت خود را متوجه او می کنند و بر سر او فریاد می زنند.

۲ – در فضای شدیدا اعتراضی و ضد دولتی دانشگاه ها، یکی از مقامات دولتی جرأت کرد به میان دانشجویان برود و با آنها صحبت کند و سخنان آنها و حتی شعارهای تند علیه خود را بشنود، به طور کلی قابل تقدیر است.

ای کاش این گفتگوها و استراق سمع ها زودتر، جدی تر و جامع تر اتفاق می افتاد تا فضای تعاملی بهتری تضمین شود. اما خوب است در جامعه امروزی بدون گفت و گو، دولتمردی پیشقدم شده و حتی پس از برخورد نامناسبی که در دانشگاه قبلی داشت، به دانشگاه بعدی می رود و صریح حرف می زند و گوش می دهد. است، مشروط بر اینکه مستمر باشد و همچنین “آزادی بیان و بعد از بیان«منتقدان تضمین شده اند.

نقد اتفاقی که در دانشگاه خواجه نصیر افتاد: برای ایجاد فرصت‌های گفتگو

۳ – اگر فردی با اگر فردی گیج کننده با چماق و چماق وارد دانشگاه شود و با دانشجویان تعامل فیزیکی داشته باشد و دانشجویان نیز به او بدرفتاری کنند، هیچکس نمی تواند از رفتار دانشجویان بی دفاع انتقاد کند.

اما وقتی کسی می رود صحبت کند، اگر همان رفتار مهاجمان تکرار شود، این بار می توان از دانش آموزان انتقاد کرد. البته همانطور که گفته شد رفتار دانش آموز قابل درک است اما این درک به معنای موجه بودن آن نیست. در برابر کسی کهچوبوارد دانشگاه شد و دقیقاً همان شعار را علیه فردی کهسخن، گفتاراو گفت: “در است. تمام بحث این است که آیا باید باشد یا خیر.”کلمه، منطق و احترام” ،تغییر دادن چماق، آزار و بی احترامی بودن

بررسی سخنان بهادری جهرمی – که از اصولگرایان معتدل و فرزانه است – نشان می دهد که او در این دو دانشگاه با نهایت ادب و احترام صحبت کرده است. ممکن است تمام یا بخشی از سخنان او مورد قبول شنوندگان نباشد، اما این بدان معنا نیست که کسی که احترام می گذارد استانداردهای گفتگوهمچنین از معترضان همچنین دعوت به عقب می کند تریبون بیاید و نظر خود را بگوید و حتی کسانی که علیه او شعار می دهند بخشی از جامعه نخبگان دانشگاهی هستند و او هیچ واکنش منفی در برابر کسی که به او آب می پاشد و حتی شعار می دهد نشان نمی دهد. “زن، زندگی، آزادی” تکرار و تجلیل می کند تا با رفتاری فراتر از صداقت و نجابت مقابله کند.

اگر نه، در دانشگاه و برای دانشجویان با توجه صحبت می کرد و در همان محیط به حرف دانش آموزان گوش نمی داد، پس کجا برویم؟! اگر دانشجو و گوینده نمی توانند حرف همدیگر را بشنوند، پس چه کسی می تواند در این جامعه صحبت کند؟
فراموش نکنیم که بی ادبی نسبت به میانه روها تنها باعث تقویت افراط گرایان بداخلاقی می شود.

اگر کمی بی احترامی در سخنان سخنگوی دولت بود و مثلاً مانند برخی سخنرانان و رسانه های تندرو که معترضان را تحقیر می کنند، رگه ای از بی ادبی در سخنان او بود، این چند سطر سزاوار نوشتن نبود، اما اکنون صراحتاً باید گفتار خوب و رفتار خوب سخنران در دانشگاه را تأیید کرد، سؤال این است که آیا معترضان امروز که حتی اجازه نمی دهند در دانشگاه خود یک تریبون رایگان برگزار شود، آیا فردا هستند؟ آن طرف میز و رئیس دولت می شود مثلاً به اندازه و رئیس مجلس حالا آیا دیگران اجازه صحبت دارند؟

لاف نزن! خیلی از ما دیکتاتوری به خودی خود می دانیم که با این فرصت، از شنیدن حرف های دیگران و پایمال شدن حقوق آنها دریغ نخواهد کرد. فرقی نمی کند پدر، شوهر، معلم، دانش آموز، پلیس، نماینده مجلس، وزیر و … باشیم. تا زمانی که این دیکتاتور داخلی را مهار نکنیم، از گفتگو استقبال نخواهیم کرد. این اتفاق برای بسیاری از کارمندان ما افتاده است و ریشه مشکلات اخیر دقیقاً همین است.

۴ – در جامعه ایران که به شدت از نبود گفت و گو رنج می برد، باید گزینه های چت آنها را در نظر گرفته و توسعه می دهد. حتی کسی که می خواهد نظام را تغییر دهد باید بداند که حتی اگر هدفش محقق شود، این سرزمین و مردمش نیاز به گفتگو دارند.
نمیشه با کشتن مکالمه خوش آمدی آینده روشن رفت؛ مخاطبان این جمله نه دانشجویانی که به خصوص این روزها رنج های ناعادلانه زیادی را متحمل شده اند، مسئولانی هستند که فکر می کنند چون عناوین دولتی دارند باید صریح صحبت کنند و هرگز گوش ندهند.
اگر امروز می بینیم که دانش آموزی عصبانی نمی خواهد گوش کند و آن را غیرقابل قبول اما کاملاً قابل درک می داند، تمایل مسئولان به گوش نکردن نه قابل قبول است و نه حتی قابل درک است.