“مرد شگفتی ها”؛ پوتین، از جذب متحدان آمریکایی تا تنظیم نظم جدید در منطقه


به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری فارس، سایت شبکه «المیادیناو در تحلیل، سیاست ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه در قبال بحران های جهانی و رویکرد او به مسائل منطقه را تحلیل می کند. بر اساس این تحلیل، پوتین با جذب متحدان غرب آسیایی ایالات متحده آمریکا مانند ترکیه، امارات و عربستان سعودی، نه تنها غرب را تحت فشار قرار می دهد، بلکه با مصالحه به دنبال جایگزینی وضعیت مطلوب واشنگتن با نظمی جدید است. کشورهای منطقه مشروح این گزارش را در زیر می خوانیم:

دور از تمام آنچه پرزیدنت پوتین در ماه هشتم جنگ در اوکراین انجام داده یا ناکام مانده است، او توانسته است با پیروزی های تاکتیکی در خاورمیانه به سلطه آمریکا در اروپا پاسخ دهد. پیروزی های تاکتیکی که با هماهنگی و همکاری با «محمدها» (بن سلمان و بن زاید) به دست آمد، هر دو بر تصمیم افزایش تولید نفت توافق کردند. این تصمیم در آخرین نشست سازمان «اوپک پلاس» و در جریان مواضع متحد ابوظبی و ریاض اتخاذ شد تا آمریکا و غرب تحت فشار بیشتری قرار گیرند.

این برای آرام کردن روابط ریاض و واشنگتن کافی بود و سپس به تنش جدی بین ایالات متحده و عربستان سعودی، دقیقاً به دلیل موضع پوتین، منجر شد. زیرا زمانی که بن سلمان توسط غربی ها در جریان نشست گروه ۲۰ در اوزاکا در ژوئن ۲۰۱۹ “اخراج” شد، تنها رئیس جمهور پوتین در کنار او ایستاد. این دیدار ۸ ماه پس از ترور جمال خاشقجی انجام شد. علاوه بر این، بن سلمان نمی‌تواند موقعیت جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا را در جریان مبارزات انتخاباتی و پس از انتخابش به عنوان رئیس کاخ سفید فراموش کند. چرا که بایدن در حملات خود به ولیعهد سعودی جزئیاتی از پرونده محرمانه تحقیقات آمریکایی ها از این جنایت را فاش کرد.

استقبال سرد و بی رحمانه بایدن در عربستان سعودی در سفرش به جده در ۱۵ ژوئیه اولین واکنش بن سلمان به سیاست واشنگتن بود. سیاست هایی که قدرت واقعی بن سلمان را پس از خلاص شدن از شر همه رقبای خود در خاندان حاکم سعودی در نظر نمی گیرد. بن سلمان با اعلام نخست وزیری و انتصاب برادرش خالد به عنوان وزیر دفاع، ثابت کرد که به محض جانشینی پدرش، وی را به عنوان فرماندار جدید استان ریاض منصوب خواهد کرد.

اما در مورد امارات، معادله عربستان سعودی است. به لطف روسیه، این کشور پس از افزایش شدید قیمت‌ها پس از جنگ در اوکراین، سودهای کلانی از فروش نفت و گاز به دست آورده و همچنان دارد. علاوه بر این، حداقل ۳۰۰۰ شرکت روسی در امارات متحده عربی فعال هستند که گفته می شود در آغاز جنگ اوکراین میلیاردها دلار از روسیه و بازارهای جهانی فرار کردند و اکنون در ابوظبی در حال گردش هستند. بعلاوه، نقش “واسطه” یا میانجی امارات در سطح تحرکات منطقه ای توسط رئیس جمهور پوتین به عنوان یک عنصر حمایت کننده در سیاست خاورمیانه ای وی تلقی می شود. زیرا او به تلاش های خود برای گرد هم آوردن روسای جمهور سوریه و ترکیه، بشار اسد و رجب طیب اردوغان ادامه می دهد.

این توضیح دهنده سفر غیرمنتظره ابراهیم کالین، سخنگوی اردوغان به جده در ۲۴ سپتامبر است. و سپس گفتگوی تلفنی اردوغان و محمد بن زاید یکشنبه گذشته (۱۶ اکتبر)، یک روز پس از دیدار رئیس جمهور پوتین و اردوغان در نشست آستانه و گفتگوها در مورد ایجاد یک مرکز بین المللی در ترکیه برای توزیع و انتقال. گاز روسیه انجام شد. بسیاری این را «رشوه هوشمندانه» پوتین به اردوغان تعبیر کردند که در شرایط بسیار سخت اقتصادی و مالی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری آماده می کند. برخی حجم چنین سرمایه گذاری هایی را در میان مدت و بلند مدت حدود ۵۰ میلیارد دلار تخمین می زنند که به اردوغان کمک می کند تا بیشتر مشکلات داخلی آنکارا را حل کند. اگر دولت اردوغان چنین مرکزی را ایجاد کند، ترکیه را به یک کشور بسیار مهم در تمام جنبه های استراتژیک تبدیل خواهد کرد. البته این مرکز به فناوری های پیشرفته ای نیاز دارد که در ژاپن و آلمان یافت می شود.

ترکیه که حدود ۴۵ درصد از گاز مصرفی خود را از طریق دو خط لوله از روسیه وارد می کند. یکی از آنها در راه یونان است و از آنجا راه خود را به اروپا ادامه می دهد. خط لوله سوم که نفت آذربایجان را حمل می کند نیز به آن متصل است و خط لوله موازی برای انتقال گاز به ترکمنستان و قزاقستان برای آینده در حال ساخت است. علاوه بر این، خط لوله چهارم گاز ایران را انتقال می دهد و خط لوله پنجم از کرکوک به بندر جیهان در دریای مدیترانه می رود. خط لوله ای که نفت عراق و کردستان را انتقال می دهد و ممکن است در کنار آن خط لوله دیگری وجود داشته باشد که گاز کردستان را انتقال دهد، اما مهم ترین چیز گاز قطر است.

در همان زمان، اردوغان از تمام ارتباطات خود برای متقاعد کردن تل آویو برای انتقال گاز اسرائیل به بندر جیهان استفاده کرد و به این ترتیب قبرس، مصر و بعداً لبنان را به مشارکت در خط لوله تشویق کرد. اردوغان می خواهد ترکیه را به مهم ترین کشور اقتصادی و در نتیجه سیاسی، منطقه ای و بین المللی تبدیل کند. این امر باعث شد که اردوغان با عربستان سعودی، امارات، رژیم صهیونیستی (سازمان های لابی گری یهودی در آمریکا) و بعداً مصر آشتی کند. همه می دانند که رابطه با رئیس جمهور پوتین مهمترین عنصری بود که به اردوغان در تاکتیک های او قدرت بخشید. با امتناع از پایبندی به تمام تحریم های آمریکا و اروپا (هیئت آمریکایی این هفته برای بحث در مورد این موضوعات وارد آنکارا شد) و ادامه روابط نزدیک با صربستان و مجارستان (دو متحد مسکو در اروپا)؛ اگرچه همچنان به فروش هواپیماهای بدون سرنشین به کیف ادامه می دهد.

اکنون مذاکراتی در مورد مذاکرات روسیه و ترکیه برای ساخت یک راکتور هسته‌ای جدید در نزدیکی شهر سینوپ در دریای سیاه برای حمایت از روابط هماهنگ همکاری صورت گرفته است. اگر نگوییم این وضعیت اتحاد آنکارا و مسکو است، اما روند ساخت ۴ راکتور در جنوب ترکیه در دریای مدیترانه همچنان ادامه دارد. اردوغان از همه این مواضع مثبت روسیه برای ادامه سیاست آشنای خود در سوریه، لیبی و عراق استفاده می کند. با توجه به عدم اراده کشورهای عربی برای اقدام مستقیم در این کشورها که ممکن است جزئیات آن پس از نشست سران کشورهای عربی مشخص شود… و اکنون اردوغان بی صبرانه منتظر نتایج آن است.

او سپس تصمیم خواهد گرفت که آیا با رئیس جمهور اسد آشتی کند و با رئیس جمهور عبدالفتاح السیسی بر سر پروژه ای مشترک برای مقابله با بحران لیبی موافقت کند. به ویژه پس از توافق اخیر بین طرابلس و آنکارا که اردوغان از طریق آن به دنبال دریافت سهم سوریه از گاز و نفت لیبی است، در صورتی که برنامه های دیرینه اش برای توسعه خطوط لوله مشترک با ایتالیا به اروپا شکست بخورد. او برای انتقال او به ترکیه با رم مذاکره کرد.

همه اینها در حالی اتفاق می افتد که پوتین و دو شریک جدیدش، محمد بن سلمان و بن زاید، در حال گفتگو در مورد تعدادی از پروژه های مشترک انرژی هستند. نفت، گاز، پتروشیمی و صنایع استراتژیک، از جمله بحث های جدی در مورد فروش اس-۴۰۰ به ریاض، مذاکرات ابوظبی و قاهره. و این یکی دیگر از دلایل دیوانگی واشنگتن خواهد بود که به نظر می رسد واضح است که آمریکا مانند اروپا خود را به عنوان یک “باغ شگفت انگیز” می بیند و بقیه جهان را به عنوان جنگلی می بیند که فیل های آمریکایی در آن لذت می برند. سخنانی که “جوزف بورل” مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا به گونه ای دیگر بیان کرد.

انتهای پیام/م




این مقاله را برای صفحه اول پیشنهاد دهید